ز فیض رحمت و انعام گونه گونه اوست

درون دریا کشتی بیفکند لنگر

ز سیر عزمش اگر آفریده گشتی مرغ

نداشتی گه پرواز هیچ حاجت پر

که گونه گونه بروید ز هر درخت ثمر

سخای دست وی اندر سخن نگنجد هیچ

بر آن مثابه که در قطره بحر پهناور