سهیل و ماه فشاند همی به جای مطر

سخای دست وی اندر سخن نگنجد هیچ

بر آن مثابه که در قطره بحر پهناور

ز دست جودش اگر سایه بر سحاب افتد

زهی به ذات تو اندر بلند و پست جهان

چنان که گوهر اشیا در اولین جوهر

قبول مهر تو فطریست مر خلایق را