ز بال پشه نمرود سد اسکندر

به نفس نامیه گر هیبت تو بانگ زند

ز هیچ عرصه نروید گیاه تا محشر

شکوه حزم تو در راه باد عاد کشد

به هستی تو مباهات می کند گیتی

چنان که دوده آدم به ذات پیغمبر

ز تف هیبت تو شعله خیزد از دریا