به عون چرخ همان قدر حاجت است تو را

ز تنگ ظرفی افلاک بشکند محور

ثنای عزم تو نارم نبشت در دیوان

که همچو باد پراکنده می کند دفتر

که بهر صیقلی آیینه را به خاکستر

خدایگانا گویند حاسدی گفتست

که ناسزا سخنی سر زدست از چاکر