خدایگانا گویند حاسدی گفتست

که همچو باد پراکنده می کند دفتر

به عون چرخ همان قدر حاجت است تو را

که بهر صیقلی آیینه را به خاکستر

که ناسزا سخنی سر زدست از چاکر

چگونه منکر باشم که در محامد تو

ثنای ناقص من چون هجا بود منکر