که طره مشکینش سرم را شده بالین

هم جوز منقا بد و هم لوز مقشر

هیچ از بر من یار نرفتی به دگر جای

زانسان که زن صالحه از خانه شوهر

گه سینه سیمینش برم را شده بستر

بر ساق سپیدش چو فرا بردمی انگشت

زانو بگشادی که برم دست فراتر