زنده از آن بوستان طبع سخنور

ور بدهند آیتی ز حزم تو بر باد

بادکند سخره از درنگ به اغبر

طبع روان تو زنده رود صفاهان

نیست دیاری که سوی او نبرد بخت

نامه فتح ترا به سان کبوتر

تربیت دین کند به دست تو خامه