شبست وگاه شرابست و یار و تار و ندیم

برو بگو که فلان نیست در سرای ایدر

چه وقت نشر علومست و اشتهار ادب

چه گاه عرض رسومست و انتشار هنر

بط و چمانه و چنگ و چغانه و مزهر

به ویژه آنکه بهارست و مغز مرد جوان

همی چوکوره آتش بتوفد اندر سر