بط و چمانه و چنگ و چغانه و مزهر

چه وقت نشر علومست و اشتهار ادب

چه گاه عرض رسومست و انتشار هنر

شبست وگاه شرابست و یار و تار و ندیم

به ویژه آنکه بهارست و مغز مرد جوان

همی چوکوره آتش بتوفد اندر سر

نقاب ابر مگر ننگری به روی هوا