ایا غلام درین نیمه شب به فصل چنین

سپیدیش همه زیرست و تیرگی به زبر

همی شکوفه و بادام در برابر هم

چنان نماید کان احولست و این اعور

مرا به جان تو از وصل باده نیست گذر

اگرچه شب ظلماتست واندرین ظلمت

طمع ببرد از آب حیات اسکندر