مراکه همت خضرست و چون تو خضر رهی

مرا به جان تو از وصل باده نیست گذر

اگرچه شب ظلماتست واندرین ظلمت

طمع ببرد از آب حیات اسکندر

بکوشم از دل و جان تا بنوشم آب خضر

یکی برون شو و برشو بر آن جهنده سمند

گهگاه پویه ز سر تا سرین برآرد پر