انوشه مانی چندان که چون به روز نشور

هماره تا به سماحت بود سحاب سمر

ترا ستاره مطیع و ترا زمانه غلام

ترا فرشته معین و ترا خدا یاور

ز شور غلغله گوش زمانه گردد کر

گمان بری که گروهی ز دادخواهانند

که ظلم رفته بدیشان ز ظالمی ابتر