ز شور غلغله گوش زمانه گردد کر

ترا ستاره مطیع و ترا زمانه غلام

ترا فرشته معین و ترا خدا یاور

انوشه مانی چندان که چون به روز نشور

گمان بری که گروهی ز دادخواهانند

که ظلم رفته بدیشان ز ظالمی ابتر

شمیده دل به غلامی کنی ز خشم خطاب