وان گرز گران را که سپردست به خشخاش

بس عشوه بیاورد و چنین کرد سخن سر

کای قوم سر خار بیابان که کند تیز

وآن بعره بز راکه کندگرد به معبر

وان قامت موزون زکجا یافت صنوبر

بر جیب شقایق که نهد تکمه یاقوت

بر تارک نرگس که نهد قاب مزعفر