وان قامت موزون زکجا یافت صنوبر

کای قوم سر خار بیابان که کند تیز

وآن بعره بز راکه کندگرد به معبر

وان گرز گران را که سپردست به خشخاش

بر جیب شقایق که نهد تکمه یاقوت

بر تارک نرگس که نهد قاب مزعفر

القصه بترسید ز غوغای قیامت