هر باز که بر ساعد جود تو نشیند

هر موی زند بر تنش از خشم تو خنجر

گر آیت حزم تو نگارند به کشتی

از بهر سکونش نبود حاجت لنگر

زرین شودش چنگل و سیمین شودش بر

هر نخل که در مغرن فضل تو نشانند

زمرد شودش شاخ و زبرجد بودش بر