کم شبی بود که بر چشمه خورشید ز خشم

زانکه روزی دو نهان گردد هر مه ز نظر

روزه امسال چو در موسم تابستان بود

خانه طاقت ما گشت ازو زیر و زبر

خلق دشنام نگویند ز تشویش سحر

بد هواگرم بدانسان که چوگرمازدگان

باد هردم سر و تن شستی در آب شمر