ربع مسکون سر آن داشت که دریاگردد

بسکه بگداختیش زآتش گرما پیکر

نور خورشید چو بر روی زمین می افتاد

برنمی خاست ز گرما که رود جای دگر

خاکش از تف هوا آب شود سرتاسر

سایه ازگرما زآنسان به زمین می غلطید

که سیه ماری سرکوفته بر راهگذر