سرو قد او نگر باری که باغ آورده بار

جادویی خیزد ز چشمش همچو وسواس از جنون

خرمی زاید ز چهرش چون طراوت از بهار

در بهاران باغ دیدستی که بار آورده سرو

آنچه او دارد ز خوبی گر زلیخا داشتی

با همه عصمت ازو یوسف نمی کردی فرار

همچنان کاشفته گردد صرع دار از ماه نو