با همه عصمت ازو یوسف نمی کردی فرار

در بهاران باغ دیدستی که بار آورده سرو

سرو قد او نگر باری که باغ آورده بار

آنچه او دارد ز خوبی گر زلیخا داشتی

همچنان کاشفته گردد صرع دار از ماه نو

ز ابرویش آشفته گردد ماه نو چون صرع دار

وز دگر سو روی بر رویش یکی زیبا پسر