شمع بی پروا زند خود را بر او پروانه وار

شهوت انگیز است رویش همچو سیمین ساق دوست

عنبرآمیزست زلفش همچو مشکین زلف یار

گر چنین رویی به شب در مجلسی حاضر کنند

وز قفای او عجوزی دیو-خوی و زشت- روی

کز بنی الجان مانده در دوران آدم یادگار

بینیش چون خرزه خر خاصه هنگام نعوظ