کز بنی الجان مانده در دوران آدم یادگار

گر چنین رویی به شب در مجلسی حاضر کنند

شمع بی پروا زند خود را بر او پروانه وار

وز قفای او عجوزی دیو-خوی و زشت- روی

بینیش چون خرزه خر خاصه هنگام نعوظ

چانه اش چون خایه غرخاصه هنگام فشار

موی او باریک و چرکین همچو تار عنکبوت