بینیش چون خرزه خر خاصه هنگام نعوظ

شمع بی پروا زند خود را بر او پروانه وار

وز قفای او عجوزی دیو-خوی و زشت- روی

کز بنی الجان مانده در دوران آدم یادگار

چانه اش چون خایه غرخاصه هنگام فشار

موی او باریک و چرکین همچو تار عنکبوت

روی او تاریک و پرچین همچو چرم سوسمار