هرگه که وصف تیغ تو گویم زبان من

روزی که خاک گردد خاکش شود غبار

چنگال شیر مرگ مگرهست تیغ تو

کز وی عدوی ملک چو روبه کند فرار

گردد بسان کوره حداد پر شرار

شیرازه صحیفه من خواست بگسلد

دیشب که گشتم از صفت وی سخن گذار