زیور ترا بس است آن موی چون عبیر

بفشان ز چهره خوی بنشان ز سر خمار

زیور چه می نهی زیور تراست ننگ

زینت چه می کنی زینت تراست عار

زیث ترا ببب ن اس آن روی چون نگار

برگیر چنگ و جام درده صلای عام

خوشتر از آن کدام بهتر ازین چه کار