روزی که نگذرد نام تو بر لبم

کاخت ز نیکوان باغیست پر نگار

شاها خدای من داند که روز و شب

شکرانه گویمت هر دم هزار بار

نفرین کنم به خویش از فرط انزجار

برهان قاطعست بر پاکی سخن

تا شعر من شدست چون تیغت آبدار