نفرین کنم به خویش از فرط انزجار

شاها خدای من داند که روز و شب

شکرانه گویمت هر دم هزار بار

روزی که نگذرد نام تو بر لبم

برهان قاطعست بر پاکی سخن

تا شعر من شدست چون تیغت آبدار

ای شاه پیش ازین معروض داشتم