تا کشور هفت اقلیم گیریم به یک بار

آن نقطه دهان تو و آن دایره خطت

بیرون نرود یک دل ازین حلقه پرگار

هیچ افتدت ای مه که به ما متفق آیی

تو از لب جانبخش و من از منطق شیرین

تو از نگه مست و من از خاطر هشیار

ملکی که ز تیغ خم ابرو نگشاید