از نشاط آنکه این آب آید از بخت ملک

دوستان را دلپذیر و دشمنان را ناگوار

جود شاهنشه مگر سرچشمه این آب بود

کاب می جوشد همی از کوه و دشت و مرغزار

شعر قاآنی چو تیغ شاه گشتست آبدار

گو مغنی لحن شهرآشوب ننوازد از آنک

شهر بی آشوب گشت از بخت شاه بختیار