مدح خلقت دوش گفتم خانه ام شد مشکبار

سرو آن باغی کزو خجلت برد باغ بهشت

در آن بحری که از وی بحر عمان شرمسار

وصف گرزت دی نوشتم خامه ام شد ریز ریز

یادی از رخش تو کردم فکرت من شد روان

نامی از تیغ تو بردم شعر من شد آبدار

گر کسی خواهد که عزرائیل را بیند به چشم