یادی از رخش تو کردم فکرت من شد روان

در آن بحری که از وی بحر عمان شرمسار

وصف گرزت دی نوشتم خامه ام شد ریز ریز

مدح خلقت دوش گفتم خانه ام شد مشکبار

نامی از تیغ تو بردم شعر من شد آبدار

گر کسی خواهد که عزرائیل را بیند به چشم

گو ببیند جان ، شکر تیغ تو را در کارزار