ور حکیمی وهم را خواهد مجسم بنگرد

نامی از تیغ تو بردم شعر من شد آبدار

گر کسی خواهد که عزرائیل را بیند به چشم

گو ببیند جان ، شکر تیغ تو را در کارزار

گو ببیند بد سیر خصم تراگاه فرار

دشمن از زور تو می ترسد نه از شمشیر تو

زور بازوی علی مرحب کشد نه ذوالفقار