وز اشک ریخت سوده الماس در کنار

از ده هلال مریخ انگیخت از قمر

وز خون دیده بست ده انگشت را نگار

از جزع بست دجله سیماب بر سمن

گفتم بتا مموی و پریشان مساز موی

کز مویه ترسمت که چو مویی شوی نزار

اشک تو انجمست و رخت مهر وکس ندید