اشک تو انجمست و رخت مهر وکس ندید

وز اشک ریخت سوده الماس در کنار

گفتم بتا مموی و پریشان مساز موی

کز مویه ترسمت که چو مویی شوی نزار

کانجا که هست مهر شود انجم آشکار

دیدم بسی که خیزد از جویبار سرو

نشنیده ام که خیزد از سرو جویبار