دیدم بسی که خیزد از جویبار سرو

کز مویه ترسمت که چو مویی شوی نزار

اشک تو انجمست و رخت مهر وکس ندید

کانجا که هست مهر شود انجم آشکار

نشنیده ام که خیزد از سرو جویبار

پروین بروز می ننماید ترا چه شد

کایدون بروز خوشه پروین کنی نثار