کانجا که هست مهر شود انجم آشکار

گفتم بتا مموی و پریشان مساز موی

کز مویه ترسمت که چو مویی شوی نزار

اشک تو انجمست و رخت مهر وکس ندید

دیدم بسی که خیزد از جویبار سرو

نشنیده ام که خیزد از سرو جویبار

پروین بروز می ننماید ترا چه شد