وین قبا بودست ملک آفرینش را حصار

یا نه همچون عرش اعظم جایگاه جبرئیل

یا نه همچون قلب عارف مظهر پروردگار

پای تا سر آفرینش را همی ماند ملک

آنکه گفتی بر تن هستی نمی گنجد لباس

کاش دیدی این قبا بر جسم شاه کامگار

این قبا را آسمان ابره است و گیتی آستر