پای تا سر آفرینش را همی ماند ملک

بوده طوبایی که هستش فضل و رحمت برگ و بار

یا نه همچون عرش اعظم جایگاه جبرئیل

یا نه همچون قلب عارف مظهر پروردگار

وین قبا بودست ملک آفرینش را حصار

آنکه گفتی بر تن هستی نمی گنجد لباس

کاش دیدی این قبا بر جسم شاه کامگار