بهار خورد به اقبال پادشا سوگند

ز ساق سبزه برون کرده زمردین شلوار

دهان کبک گرفتست تا نخندد خوش

گلوی ابر گشادست تا بگرید زار

که من سپاه خزان را برافکنم ز دیار

سپه کشم ز ریاحین و سازم از پی جنگ

هرآن سیلح که باید نبرد را ناچار