که من سپاه خزان را برافکنم ز دیار

دهان کبک گرفتست تا نخندد خوش

گلوی ابر گشادست تا بگرید زار

بهار خورد به اقبال پادشا سوگند

سپه کشم ز ریاحین و سازم از پی جنگ

هرآن سیلح که باید نبرد را ناچار

کمان ز قوس قزح سازم و تبیره ز رعد