کفایت تو دهد نظم ملک و رونق دین

مخالف تو ز دهشت ز خود بود بیزار

جهان جاه ترا ناممهدست کران

محیط جود ترا نامعینست کنار

کفالت تو نهد رزق مورو روزی مار

به وقت خشم تو از آب می نخیزد نم

به روز مهر تو از سنگ می نزاید نار