که خیره اند ز بیناییش الوالابصار

به نور مردمک چشم معرفت بیند

سواد سر سویدای مور در شب تار

هزار چشم نهان بین خدای داده بدو

زهی وزیر سخندان که نوک خامه او

مشیر ملک بود بی زبان و بی گفتار

قلمش را دو زبانست و صدهزار زبان