ولی ز هفت خطش نست حظ یک دینار

نه یک شعیر به شعرش کسی فشانده صله

نه یک پشیز به نثرش کسی نموده نثار

به هفت خط جهان رفته صیت هفت خطش

کلامش آب روانست و طبعش از حیرت

نشسته بر لب آب روان چو بوتیمار

اگر کمال بود عیب کاش می افزود