پودش چو عمر خصم ملک بگسلد ز تار

تیغی که گر به آتش سوزان گذر کند

چندان بود برنده ک ه گرمی برد ز نار

تیغی که بر حریر اگر نقش او کشند

تیغی که گر به کوه نگارند نام او

فریاد الغیاث برآید ز کوهسار

تیغی که گر به عرصه هستی درآورند