تیغی که گر به کوه نگارند نام او

چندان بود برنده ک ه گرمی برد ز نار

تیغی که بر حریر اگر نقش او کشند

پودش چو عمر خصم ملک بگسلد ز تار

فریاد الغیاث برآید ز کوهسار

تیغی که گر به عرصه هستی درآورند

لاحول گو به ملک عدم می کند فرار