باز از ثنای عدل شهنشاه کامگار

شیرازه صحیفه من خواست بگسلد

دیشب که گشتم از صف وی سخن گذار

من جادویی نموده و شیرازه بستمش

هی سوخت دفتر من از اوصاف او و من

هی آب می زدم بوی از شعر آب دار

چندان برنده است دمش کز خیال آن