آبی کنند جامه خود را سپهروار

شمشر شاه و چشمه ششپیر و شعر من

این هر سه آبدارتر از بحر بی کنار

ازشوق این سه آب عجب نی که اهل فارس

آنگه که تیغ شاه ببوسیدگفتمش

ز الماس لعل سوده شود گفت غم مدار

شمشیر شاه آتش سوزان بود به فعل