شمشیر شاه آتش سوزان بود به فعل

آبی کنند جامه خود را سپهروار

آنگه که تیغ شاه ببوسیدگفتمش

ز الماس لعل سوده شود گفت غم مدار

لبهای من دو دانه یاقوت آبدار

یاقوت را گزند ز آتش نمی رسد

زان بر جواهر دگرش هست افتخار