زان بر جواهر دگرش هست افتخار

شمشیر شاه آتش سوزان بود به فعل

لبهای من دو دانه یاقوت آبدار

یاقوت را گزند ز آتش نمی رسد

خورشید شاید ار مه نو را کند سجود

کاندک بود شبیه بدین تیغ زرنگار

از شوق شکل اوست که هرماهی آسمان