مگر دمی که شود تنش خاک و خاک غبار

عدو به قصد تو گر تیر درکمان راند

همی دود سر پیکان به جانب سوفار

امید برتری از بهر بدسگال تو نیست

همیشه تا که به یک نقطه جاکند مرکز

هماره تا که به یک پا همی رود پرگار

سری که دور شد از مرکز ارادت تو